Cruel Nature Records / MC/DL /2026
Inner Beauty Cry jest trzecim solowym albumem Eleonory Kampe i zarazem kolejnym krokiem w jej konsekwentnie rozwijanej praktyce, w której głos traktowany jest nie jako nośnik melodii, lecz pełnoprawny instrument. Artystka z Rygi od lat porusza się między sound artem a muzyką eksperymentalną, w rozmowie do Anxious podkreśla, że jej twórczość wyrasta z uważnego słuchania, improwizacji rozumianej coraz częściej jako „kompozycja na żywo” i z pracy nad własnym, rozpoznawalnym językiem wokalnym.
Na Inner Beauty Cry głos nie dominuje nad muzyką ani nie próbuje przeprowadzić słuchacza. Jest jednym z elementów całej dźwiękowej konstrukcji – raz wysuwa się na pierwszy plan, innym razem stapia z otoczeniem. Kampe interesuje raczej to, co dzieje się z pojedynczym brzmieniem, kiedy zmienia się sposób oddychania, emisja czy rezonans, niż budowanie klasycznej wokalnej narracji. W wspomnianym wywiadzie mówi, że coraz częściej myśli o improwizacji jak o kompozycji tworzonej w czasie rzeczywistym. Ta perspektywa dobrze tłumaczy charakter albumu – słychać, że ważniejszy od efektownych rozwiązań jest sam proces pracy z dźwiękiem i uważność wobec tego, dokąd prowadzi głos.
Artystka podkreśla, że eksperyment postrzega jako sposób wychodzenia poza utarte schematy postrzegania rzeczywistości, a nawet formę terapii. Równie ważną rolę odgrywa dla niej oddech, który nie tylko poprzedza wydobycie głosu, ale staje się jego integralną częścią i współtworzy muzyczną wypowiedź. Dzięki temu Inner Beauty Cry nie jest jedynie zbiorem eksperymentalnych technik wokalnych. To zapis procesu – wsłuchiwania się we własny rezonans, obserwowania ulotnych stanów i nadawania im dźwiękowej formy. Im dłużej obcuje się z tym materiałem, tym wyraźniej słychać, że każdy głos ma tu swoje znaczenie, a cisza i wybrzmiewanie są równie ważne.
Interesujący jest również sam sposób pracy Kampe. Najpierw nagrywa dziesiątki wokalnych szkiców i tworzy – jak sama to określa – różne „światy głosowe”. Dopiero później wraca do zarejestrowanego materiału, wybiera jego fragmenty i sprawdza, w jakim kierunku mogą się rozwinąć. Taki sposób pracy sprawia, że improwizacja nie kończy się w momencie nagrania. Staje się początkiem dalszego procesu, w którym intuicja stopniowo ustępuje miejsca świadomym decyzjom kompozytorskim.
Największą siłą Inner Beauty Cry jest konsekwencja. Kampe nie próbuje udowadniać możliwości swojego głosu ani imponować eksperymentalnymi środkami. Zamiast tego cierpliwie rozwija język, który buduje od lat – oparty na oddechu, rezonansie i intuicyjnej pracy z dźwiękiem. Dzięki temu album nie sprawia wrażenia zbioru wokalnych poszukiwań, lecz spójnej wypowiedzi artystycznej, w której każdy gest wydaje się wynikać z poprzedniego. To jedna z tych płyt, które nie narzucają emocji, lecz pozwalają im stopniowo wybrzmieć.
Data wydania: 6 lipca 2026
Artur Mieczkowski