Venus er i håret to trzeci solowy album norweskiego multiinstrumentalisty, kompozytora i wokalisty Espen Reinertsen. Płyta ukazuje się około dziesięć lat po jego poprzednim solowym wydawnictwie opublikowanym przez SusannaSonata. To muzyka jednocześnie delikatna i pełna wewnętrznej siły – melancholijna w najczystszym znaczeniu tego słowa, refleksyjna i otulająca, jakby lekko rozświetlona od środka.
Istotnym elementem brzmienia albumu są elektroniczne dźwięki przywołujące estetykę starych konsol do gier. Zestawione z przestrzennymi, niemal orkiestrowymi aranżacjami oraz intymnym głosem Reinertsena tworzą charakterystyczne napięcie między nostalgią a współczesnością. Te retro brzmienia nie są jedynie stylistycznym dodatkiem – często pełnią rolę głównego instrumentu, prowadząc kompozycje o dużej emocjonalnej sile i subtelnej konstrukcji. W rękach Reinertsena stają się narzędziem do eksplorowania pamięci, snu i wyobraźni.
Choć na płycie pojawiają się powracające motywy brzmieniowe i obrazy liryczne, sam artysta podkreśla, że album nie podejmuje jednego wielkiego tematu. Utwór tytułowy może jednak nawiązywać do doświadczenia obserwowania siebie poprzez wspomnienia z gier komputerowych z lat 90. Całość zachowuje poczucie otwartości – zaprasza słuchacza do własnych interpretacji i skojarzeń.
Kompozycje na Venus er i håret są jednocześnie poważne i pełne lekkości. Tradycyjne piosenkowe formy często przechodzą tu w długie fragmenty instrumentalne. W nagraniach pojawiają się syntezatory, saksofon, flet, klarnet basowy, a także sekcja rytmiczna – z udziałem perkusisty Erik Nylander i trębacza Eivind Lønning. Muzyka płynie swobodnie, jak przypływy i odpływy, przywołując wrażenie dryfowania między jawą a snem.
Espen Reinertsen jest ważną postacią norweskiej sceny muzyki kreatywnej. Występuje m.in. w Christian Wallumrød Ensemble oraz w duecie Streifenjunko, a jako saksofonista i współpracownik regularnie pojawia się na eksperymentalnej scenie Oslo, współpracując z artystami takimi jak Jennifer Walshe, Jenny Hval czy Toshimaru Nakamura. Obok licznych współprac rozwija także własną, autorską formę eksperymentalnego popu.
Data wydania: 27 marca 2026
Wydawca: SusannaSonata
Opracował: Artur Mieczkowski