25-26.09.2026 Forum Synagoga – Ostrów Wlkp. godzina 19.00
25.09 – piątek
Oprawa dźwiękowa:
Michał Wiśniowski
26.09 – sobota
- Królówczana Smuga
- Phragments (Słowacja)
- Jarmulski / haven
- Maciej Ożóg
- Moljebka Pvlse (Szwecja)
Oprawa dźwiękowa:
krew z kontaktu
Bilety: 30 zł za dzień
Bilety dostępne w bilety24.pl oraz w kasie Forum Synagoga.
Bilety na piątek
Bilety na sobotę
Królówczana Smuga
Jednoosobowy zespół pieśni i tańca Królówczana Smuga został powołany do życia przez pochodzącego z Biłgoraja Adama Piętaka. Muzyczna narracja prowadzona jest przez zdeformowane dźwięki gitary, przypominające stare, zakurzone i zaniedbane instrumenty, znalezione na strychu pradziada lub odkopane w ukrytej w lesie mogile. Pojawia się też głos, daleki od „białego śpiewu”, zbliżony do głosu sponiewieranego włóczęgi.
Przywrócenie pamięci przemilczanej, niewygodnej, utraconej czy po prostu wypartej – a wciąż nierozerwalnie bliskiej kulturze Biłgoraja – staje się motywem przewodnim działalności Królówczanej Smugi. Nie jest to jednak etnocentryzm. Biłgoraj może być jedynie punktem odniesienia i wyjścia – zachętą do rozpoczęcia poszukiwań „zaginionych prawd” w swoich lokalnych matczyznach i ojczyznach.
„Piętak jest kimś w rodzaju postindustrialnego szamana, a zarazem kustoszem samego siebie jako szamana. Wędruje po granicach czasu, kultury, samoświadomości i tożsamości, przestrzeni, znaku, dźwięku jako (anty)stand-uper o niepokojącym obliczu”.
– Remek Mazur-Hanaj (Księżyc)
Burzany
Za projektem Burzany stoi Ilona Dobiszewska – głos, syntezatory, elektronika, czasem gitara basowa. Muzyka towarzyszyła jej od dzieciństwa. Intuicja podpowiadała, by pozwolić się jej oszołomić – miała w sobie coś narkotycznego, a jednocześnie bezpiecznego. Potrafiła odbierać lęki i niepokoje, wprowadzać w stan zawieszenia. To ona doprowadziła do momentu utraty oporu i potrzeby eksperymentowania z instrumentami analogowymi, głosem i elektroniką.
Złożone metrum oraz wyjście poza schemat okazały się kolejnym odkryciem – furtką do dalszych poszukiwań bogactwa fakturalnego w samplach oraz harmonicznych składowych instrumentów analogowych. W swojej estetyce muzyka Burzanów przybiera formę transowej podróży na styku elektroniki, trip hopu i ambientu – hipnotycznej, powolnej i pulsującej.
Owocem tych poszukiwań jest debiutancka płyta Dziwne Miasto – dźwiękowy zapis wewnętrznego krajobrazu, miasta bardziej odczuwanego niż realnego. Obecnie Ilona Dobiszewska pracuje nad kolejną solową płytą, wykorzystując głos, gitarę basową, syntezatory oraz nagrania terenowe.
Phragments
Phragments to długofalowy projekt Mateja Gyárfáša, pochodzącego z Bratysławy na Słowacji. Od momentu powstania w 2002 roku Phragments zgłębia świat apokaliptycznej elektroniki, tworząc wchłaniające światy dźwiękowe, w których spotykają się mroczny ambient, orkiestrowe faktury i rytualne nastroje. W ostatnich latach do Mateja dołączył na scenie Nenad Branković, wzbogacając koncertową obecność projektu o dodatkową warstwę dźwiękowej głębi i intensywności.
Przez ponad dwie dekady Phragments wydał sześć albumów długogrających w międzynarodowych wytwórniach i szeroko współpracował z artystami o podobnych zainteresowaniach. Phragments to mrok, powtórzenie i spojrzenie w otchłań.
Düsseldorf
Düsseldorf działa od 1989 roku – z przerwami, kryzysami i zmianami personalnymi. Zaczynał od happeningów w halach maszyn i muzycznych eksperymentów, po drodze zdobywając tytuł „elektro-romantyków industrialu”, nie unikając także bardziej rockowych form. Choć ma na koncie pięć płyt, znany jest głównie z koncertów.
Niedawno nastąpił istotny zwrot w jego twórczości – nowe wcielenie pełne sprzeczności. Z jednej strony to krok do przodu, w stronę instrumentalnej improwizacji, minimalizmu i grania na żywo, z drugiej – powrót do eksperymentów z maszynami, które zapoczątkowały historię tej ponad trzydziestoletniej już formacji.
Na najnowszym albumie Bunker Musick, nagranym z wokalistą niemieckiego ELEKTROKRAFT, wciąż pobrzmiewają electro-piosenki, ale jest to ostatnia okazja, aby skosztować „tradycyjnego” Düsseldorfu. Powstająca obecnie muzyka tylko nieznacznie nawiązuje do poprzednich dokonań, odważnie przekraczając wszelkie gatunkowe granice.
Dyskografia CD:
1987–1993 (Requiem Records, 2011)
Live RE/actions (Requiem Records, 2016)
Auskulti (Requiem Records, 2017)
Amok (Zoharum, 2022)
Bunker Musick (Zoharum, 2024)
Jarmulski
Jarmulski to solowy projekt skupiony na brzmieniu, obecności i przestrzeni. Muzyka powstaje na styku elektroniki i surowych faktur dźwiękowych, z naciskiem na proces, ciszę i niedopowiedzenie. Bez pośpiechu, bez dekoracji.
B°TONG
Wrogie pejzaże dźwiękowe od 2005 roku
Chris Sigdell jest twórcą eksperymentalnej muzyki elektronicznej. W latach 1995–2005, gdy zaczynał karierę w kolektywie industrialnym NID, rozwinął w sobie słabość do wczesnych brzmień industrialnych i pionierskich pejzaży dźwiękowych.
Tworzy interesujący dorobek, który rozwija się w różnych kierunkach jednocześnie – od ambientu i izolacjonizmu, przez muzykę eksperymentalną i delikatne mikrodźwięki, po bardziej angażujący noise, w przemyślanym połączeniu tych elementów.
Założony w 2005 roku B°TONG koncertuje na całym świecie, pojawiając się na takich festiwalach jak Audio Art Festival, Les Digitales, Fab_In, Lab30, Norberg Festivalen, Temple Of Silence czy Wrocław Industrial Festival. Występował obok tak różnorodnych projektów jak Bohren und der Club of Gore, Frontline Assembly, Jozef Van Wissem, Puce Mary, Robert Rich, Thomas Köner czy Zbigniew Karkowski.
Chris wydaje w eksperymentalnych wytwórniach, takich jak Oxidation (USA), Drone Records (Niemcy), Zoharum (Polska), Force Majeure (Francja) i Reverse Alignment (Szwajcaria).
Skomponował również muzykę do współczesnych spektakli cyrkowych Vertikal i Upside Inside Finna Jagda Andersena, a także pojawił się jako gitarzysta w szwajcarskim serialu telewizyjnym Der Bestatter.
B°TONG wykorzystuje znalezione przedmioty i metalowe elementy razem z efektami dźwiękowymi, aby tworzyć swoje pejzaże dźwiękowe na żywo, bez żadnych podkładów.
Ostatnim wydawnictwem projektu jest {Mass}, wydane przez Zoharum.
DREKKA
Działający pod pseudonimem DREKKA od 1996 roku amerykański kompozytor Michael Anderson intensywnie koncertował, podróżował i współpracował, gromadząc wspomnienia i budując spersonalizowane archiwum dźwięków, którego początki sięgają połowy lat 80.
Drekka wydał obszerny zbiór nagrań w takich wytwórniach jak Auris Apothecary, Dais, Fabrica, Morc, Silber i Somnimage, a także we własnej wytwórni Andersona, Bluesanct. Anderson nagrywał i koncertował również jako członek takich projektów jak Jessica Bailiff, Dylan Ettinger, In Gowan Ring, Lovesliescrushing, Annelies Monseré, Stone Breath i Turn Pale.
Drekka odnajduje pokrewieństwo w pejzażach dźwiękowych i nielinearnym impresjonizmie Cindytalk czy Coil, industrialnej grawitacji Einstürzende Neubauten czy Etant Donnes oraz filmowych kolaboracjach Edwarda Artemieva i Andrieja Tarkowskiego czy Simona Fishera-Turnera i Dereka Jarmana. Jego twórczość pozostaje jednak wyjątkowa, niepowtarzalna i bardzo osobista.
Twórczość Andersona koncentruje się głównie na tematach ciszy, pamięci i zapomnienia – jako bezpośrednim połączeniu z umysłem i jego kruchym zasobem wspomnień. Widoczny jest w niej nieskrępowany frenetyzm, który nie zostaje przyćmiony poetyckimi abstrakcjami. Anderson stara się konfrontować mroczne przestrzenie tworzące kruchą krainę pamięci, snów, niepokoju i namacalnego, nawiedzanego poczucia liminalności.
Z biegiem lat, stopniowo uwalniając się od wrodzonych sprzeczności i mentalnych ograniczeń tradycyjnego amerykańskiego wychowania, Anderson zaczął akceptować ulotność pamięci i nieuniknione rozbieżności między wydarzeniem a jego wspomnieniem. Podczas gdy kiedyś był obsesyjnie skupiony na zachowaniu własnej historii – jakkolwiek daremnej i odizolowanej – coraz bardziej oddawał się poszukiwaniu stoicyzmu i uważności.
Nagrania Drekki mogą wymagać długiego okresu dojrzewania i niekiedy setek godzin montażu i masteringu. W przeciwieństwie do tego występy na żywo są bardziej spontaniczne i dopasowane do wieczoru, publiczności i przestrzeni. Czerpiąc zarówno z dopracowanych kompozycji, jak i intuicyjnych improwizacji, wykorzystują przede wszystkim żywy głos oraz manipulację nagraniami z kaset pochodzących z archiwum Drekki. Są one kolażowane na miejscu za pomocą miksera, dedykowanych magnetofonów, mikrofonów kontaktowych i stacji loopującej.
Anderson traktuje występy Drekki zarówno jako dzielenie się pomysłami, jak i rytualne celebrowanie obecności w każdej chwili – celebrowanie grupy ludzi w pomieszczeniu, dzielących wzniosłe doświadczenie unikalne dla danej przestrzeni i czasu.
Rumiński / Barski / Chmiel
Projekt muzyczny Artura Rumińskiego i Mata Barskiego. Eksperymentalna muzyka na dwie gitary z elektroniką spotyka się tu z analogowymi, improwizowanymi malarskimi wizualizacjami Anny Chmiel na epidiaskopach. Muzyka i obraz pozostają w bezpośrednim połączeniu.
Artur Rumiński – gitarzysta zespołów m.in. Furia, Thaw i ARRM. Komponuje i improwizuje również pod własnym nazwiskiem oraz w eksperymentalnym duecie Marmur, który współtworzy z Maćkiem Morettim. Ma na koncie kilka solowych płyt wydanych m.in. w wytwórniach Antenna Non Grata, Gusstaff Records, Zoharum i Szara Reneta.
Mat Barski – gitarzysta związany z krakowską i trójmiejską sceną muzyczną. Współtworzy m.in. zespół Ekotonika, duet Rumiński / Barski oraz trio Przetacznik / Ogórek / Barski. Wydaje w wytwórniach Gusstaff Records i Antenna Non Grata. Oprócz muzyki zajmuje się tworzeniem filmów animowanych i wystaw multimedialnych. Jest członkiem krakowskiego Stowarzyszenia Skład Solny, gdzie współorganizuje koncerty, wystawy i debaty.
Anna Chmiel – malarka, ilustratorka i artystka multimedialna, łącząca klasyczne techniki wizualne z performansem audiowizualnym. Absolwentka krakowskiej ASP. Tworzy w technikach olejnych, akwareli oraz sumi-e, za którą otrzymała wyróżnienie w The National Art Center w Tokio.
We współpracy z artystami dźwiękowymi tworzy malarskie animacje oparte na przenikaniu się światła i farb. Występowała m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, MSN w Warszawie, Audio Art Festival, Etiuda & Anima, Kakofonie w Krakowie, Operze Opolskiej i SLOT Art Festival.
Maciej Ożóg
Maciej Ożóg – artysta dźwięku, teoretyk kultury, kurator i DJ. Od początku lat dziewięćdziesiątych zaangażowany w rozwój muzyki eksperymentalnej w Polsce. Założyciel i współtwórca wielu zespołów i projektów, m.in. Spear, Ben Zen, Nonstate, Aural Treat, Sub Spa, Quantum Vacuum Oscillator i Moist Hardware.
Obecnie prowadzi działalność solową, tworząc multimedialne performanse, audiowizualne instalacje interaktywne oraz filmy wideo. Wykorzystuje unikatowe, prototypowe urządzenia elektroniczne, instrumenty analogowe oraz cyfrowe.
W 2024 roku ukazał się cykl dziesięciu albumów Live_Matter z zapisami koncertów z ostatnich lat, m.in. z Wrocław Industrial Festival 2020, Sztuki Numerycznej Gdańsk 2022, Festiwalu Zinów Łódź 2023 i RESET Kraków 2024, a także koncertów indywidualnych w Nantes, Tokio, Chicago, Berlinie, Londynie i Rydze. Wydawnictwo ukazało się nakładem łódzkiej wytwórni Alt.Tru, którą Ożóg prowadzi wraz z duetem Distort Visual. W 2026 roku ukaże się jego kolejna solowa płyta zatytułowana Unheimliche Symmetrie.
Jako kurator organizował i współorganizował liczne koncerty i wystawy, m.in. program Perform_Tech w Fabryce Sztuki w Łodzi, Festiwal Muzyki Elektronicznej i Sztuki Nowych Mediów L’tronica w Łodzi, program Art._Search w Gliwicach oraz Karkowski re:mix w Berlinie, Tokio, Nantes, Nowym Jorku i innych miastach.
W latach 1998–2002 prowadził wytwórnię płytową Ignis Projekt, poświęconą różnym odmianom elektronicznego eksperymentu. Ignis opublikowała płyty takich wykonawców jak Francisco Lopez, Ultra Milkmaids, Vance Orchestra, Indra Karmuka, Crawl Unit, Origami Arktika, Chaos As Shelter, EA i Spear.
Jego zainteresowania naukowe obejmują sztukę interaktywną, media taktyczne, bio art, społeczeństwo sieci, surveillance studies oraz posthumanizm. Opublikował kilkadziesiąt artykułów na temat estetyki sztuki nowych mediów, historii i teorii filmu awangardowego, sztuki wideo i muzyki eksperymentalnej. Jego książka Życie w krzemowej klatce. Sztuka nowych mediów jako krytyczna analiza praktyk cyfrowego nadzoru ukazała się w 2018 roku nakładem Wydawnictwa UL.
Moljebka Pvlse
Założony w 1999 roku Moljebka Pvlse jest stale obecny na międzynarodowej scenie muzyki eksperymentalnej. Projekt znany jest z pieczołowicie dopracowanego połączenia nagrań terenowych, syntezy modularnej i minimalistycznych faktur. Przez lata wydał obszerny katalog w cenionych wytwórniach na całym świecie, eksplorując granice brzmień dronowych i akustycznych.
Oprawa dźwiękowa
Michał Wiśniowski
Michał Wiśniowski – field rekordysta, artysta dźwiękowy, wydawca i producent muzyczny. Współzałożyciel Okla Records. Współpracował z wydawnictwami Gruenrekorder, Shimmering Moods, Fallen Metropolis i Saamleng. Wydaje również pod pseudonimem Stryczek. W wolnej chwili produkuje autorskie hydrofony pod marką Classic Hydrophones.
krew z kontaktu
Duet improwizujący między ciszą a hałasem, niekiedy dodający elementy performance’u. Wcześniej wraz z Waldemarem Paydą współtworzył projekt HUSH, obecnie zawieszony, w którym improwizacja na wiele źródeł dźwięku od początku do końca opatrzona była błędem i nigdy nie było wiadomo, co może się wydarzyć.
W duecie kontynuowana była bardziej ekstremalna i przewrotna forma eksperymentu rozpoczętego w HUSH. Podstawowe instrumentarium obejmuje generatory częstotliwości, radioodbiorniki, elementy perkusyjne – blachy i rury – a także gitary i różnego rodzaju efekty, modyfikowane w zależności od potrzeb. Obecnie nacisk położony jest na elektronikę analogową, a preferowane są najprostsze rozwiązania.
Celem jest wyzwolenie energii poprzez dźwięk i inne elementy występu oraz skupienie jej na odbiorcach, a jeśli się uda – wciągnięcie ich w interakcję. Reset!
Poprzez ciszę i hałaśliwą ekstazę pozostaje jednak jedna zasada: nigdy nie wiadomo, co może się wydarzyć.
KZK MANIFESTO
KZK to osobliwy dziwoląg. Pokraczny duet, który, prócz dźwięku, obrazu, performansu, parateatralnej garderoby i niekończących się własnych monologów, czerpie inspirację z wielu źródeł życia codziennego i minionego.
Powołany nie tylko z potrzeby chwili czy przypadku, ale przede wszystkim na zamówienie kilku organizacji, ministerstw i departamentów, z Kołami Gospodyń Wiejskich na czele. Krew z Kontaktu to inicjatywa odśrodkowa, systematyczna i unikatowa.
Odśrodkowa – bo, podobnie jak w fizyce, rządzą nią siły bezwładności, które potencjalnego odbiorcę ciosają i zaskakują znienacka. Systematyczna – bo mimo wyhamowań nigdy nie zawiesiła działalności i trwa w pogotowiu od 20 lat. Wreszcie unikatowa, bo łączy komizm z dramatyzmem, góry z morzem i pasteryzację z naturą – rzadko zabiera głos publicznie i nie straszy liczbą publikacji.
Zapał twórczy Krwi z Kontaktu pochodzi zarówno z przebóstwienia, jak i archiwalnych prognoz pogody. Natchnieniem są wahania wskaźników wydobywczych azbestu w Zimbabwe oraz jaskrawe krasnale ogrodowe. Duet KZK swoje muzy ma w każdej piwnicy, lodówce, trudno dostępnej skrytce czy pawlaczu. Wena przychodzi ze wszystkich kontynentów, galaktyk i atomów.
Działalność Krwi z Kontaktu w dużej mierze opiera się na persyflażu, parodii i pastiszu.