15–20.09 + 11.10.2026
O EDYCJI
Nadchodząca edycja odbędzie się w dniach 15–20 września, a jej zwieńczeniem będzie dodatkowy koncert zaplanowany na 11 października, zamykający tegoroczny program festiwalu w Warszawie. Wydarzenia rozegrają się w kilkunastu przestrzeniach miasta – od Studia Koncertowego Polskiego Radia i TR Warszawa, przez kluby Pardon, To Tu i Hydrozagadka, po Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Stroboskop Space.
W programie spotykają się artyści z Indonezji, Australii, USA, Wielkiej Brytanii, Ugandy, Kenii, Szwajcarii, Japonii i Polski – od duetu Senyawa oraz solowych występów Rully’ego Shabary i Wukira Suryadiego, przez międzynarodowy projekt Osmium z udziałem Hildur Guðnadóttir, po twórców reprezentujących noise, free jazz, hip-hop i eksperymentalną elektronikę. Awangardowy charakter festiwalu wyraża się również w zestawianiu różnych przestrzeni i form prezentacji: koncert Osmium w Studiu Koncertowym Polskiego Radia, żywiołowy performance Ryosuke Kiyasu w klubowym line-upie, warsztaty i performance Wukira Suryadiego w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski oraz audiowizualny performance Rully’ego Shabary i Bartosza Radzikowskiego z projekcją filmu dokumentalnego BISING, poświęconego indonezyjskiej scenie noise w Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Program uzupełnia wystawa zbiorowa Automotive prezentowana w Stroboskop Space, której towarzyszyć będzie muzyczny performance duetu Yeah You.
NAJWAŻNIEJSZE PROJEKTY
OSMIUM (INT) >>>15.09 | Studio Koncertowe Polskiego Radia. Supergrupa z udziałem oscarowej islandzkiej kompozytorki i wiolonczelistki Hildur Guðnadóttir, Jamesa Ginzburga (emptyset, Subtext), Rully Shabary (Senyawa) i nagrodzonego Grammy Sama Slatera.
Senyawa (ID) >>>18.09 | Hydrozagadka. Duet Rully Shabara / Wukir Suryadi, okrzyknięty przez The Wire i Pitchfork jednym z najbardziej intensywnych zespołów koncertowych świata.
The Necks (AUS) >>>16.09 | Pardon, To Tu. Jeden z wielkich kultowych zespołów Australii, hipnotyczna, wolno rozwijająca się improwizacja.
Krallice (US) >>>11.10 | Hydrozagadka. Nowojorski zespół uznawany za jeden z najważniejszych w nurcie progresywnego black metalu ostatnich dwóch dekad.
Mopcut feat. MC Dälek (INT) >>>17.09 | Pardon, To Tu. Trio Audrey Chen / Lukas König / Julien Desprez z udziałem gościnnym rapera awangardowego MC Dälek – album „RYOK” (2025) łączący free improv, hip-hop, noise i post-punk. Jeden z najlepszych koncertów ubiegłorocznej edycji Avant Art Festival we Wrocławiu.
أحمد [Ahmed] (UK) >>>20.09 | Pardon, To Tu. Londyński supergrupowy kwartet (Pat Thomas, Seymour Wright, Joel Grip, Antonin Gerbal) reinterpretujący muzykę Ahmeda Abdul-Malika – album „Wood Blues” (2024) albumem roku wedlug The Wire.
feeo (UK) >>>18.09 | Hydrozagadka. Solowy projekt Theodory Laird, debiutancki album „Goodness” (AD 93, 2025) na liście 30 najlepszych albumów elektronicznych 2025 roku według Pitchforka.
Ecko Bazz + STILL (UG/IT) >>>19.09 | Narocz 13. Ugandyjski MC, gwiazda wytwórni Hakuna Kulala, w duecie z mediolańskim producentem STILL (Hundebiss Records).
Wukir Suryadi (ID) >>>19.09 | Zamek Ujazdowski (warsztaty + performance) oraz 18.09, Hydrozagadka w ramach Senyawy. Konstruktor instrumentów i współtwórca Senyawy, twórca m.in. Bambu Wukir i Sustainable Sonic Engine.
Chris Pitsiokos (US/DE) >>>19.09 | Zamek Ujazdowski. Nowojorski, dziś berliński saksofonista, założyciel Hard Listening Festival, lider CP Unit. Jeden z najciekawszych koncertów 7. edycji Avant Art Festival w Berlinie.
||ALA|MEDA|| & Noums Dembele (PL/BF) >>>16.09 | TR Warszawa. Spotkanie polskiego zespołu tropikalno-industrialnego z Noumsem Dembele, mistrzem kory z Burkina Faso.
PRZESTRZENIE FESTIWALOVE
Studio Koncertowe Polskiego Radia, Pardon, To Tu, Iluzjon, TR Warszawa, Przestrzeń Muzyki Współczesnej Hashtag Lab, Stroboskop Space, Hydrozagadka, Galeria Turnus , Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Narocz 13, SPATiF.
MECENAT
Współfinansowano ze środków m.st. Warszawy, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca, Pro Helvetia oraz Austriackie Forum Kultury. Projekt jest wspierany przez British Council.
BIOGRAFIE ARTYSTÓW I PROJEKTÓW
أحمد [Ahmed] (UK) >>>20.09 | Pardon, To Tu
Londyński, supergrupowy kwartet improwizujący – Pat Thomas (fortepian), Seymour Wright (saksofon altowy), Joel Grip (kontrabas) i Antonin Gerbal (perkusja) – powstały, by eksplorować i przetwarzać muzykę zmarłego basisty, oudisty, kompozytora i filozofa Ahmeda Abdul-Malika, który łączył wątki amerykańskie, arabskie i wschodnioafrykańskie w otwarty, eksperymentalny jazz lat 50. i 60.
Zespół wydał dotąd albumy „New Jazz Imagination” (Umlaut, 2017), „Super Majnoon [East Meets West]” (Otoroku, 2019), „Nights on Saturn (Communication)” (Astral Spirits, 2022), „Giant Beauty” (Fönstret, 2024) oraz „Wood Blues” (Astral Spirits, 2024) – uznany przez The Wire albumem roku. Grupa występowała na London Jazz Festival i Big Ears, a Pat Thomas, kluczowa postać brytyjskiej sceny wolnej improwizacji, współpracował wcześniej z Derekiem Baileyem, Tony’m Oxleyem i Evanem Parkerem.
Ak’Chamel (US) >>>16.09 | TR Warszawa
Ak’Chamel zbudowali mocną reputację jako fascynujący projekt sceniczny. W koszmarnych kostiumach i podczas halucynacyjnych „rytuałów” prezentują unikalne brzmienie łączące spaloną pustynnym słońcem psychodelię, postapokaliptyczny szamanizm i lo-fi rytualny folk – równie osobliwe, co fizyczny teatr ich występów na żywo.
Autorzy około piętnastu kaset, trzech winylowych LP-ek i kilku kryptycznych filmów VHS, których fragmenty zgromadziły miliony wyświetleń. Zespół koncertuje regularnie i występował na dużych festiwalach po obu stronach Atlantyku, zdobywając uwagę mediów takich jak VICE, Consequence czy The Wire.
||ALA|MEDA|| & Noums Dembele (PL/BF) >>>16.09 | TR Warszawa
Skład ||ALA|MEDA|| & Noums Dembele: Noums Dembele (kora, głos, instrumenty perkusyjne), Jacek Buhl (perkusja, instrumenty perkusyjne), Rafał Iwański (bębny afrykańskie, instrumenty perkusyjne, sanza), Łukasz Jędrzejczak (elektronika, instrumenty perkusyjne), Piotr Michalski (gitara basowa, instrumenty perkusyjne), Jakub Ziołek (gitara akustyczna, elektronika), Szymon Szwarc (realizacja dźwięku).
Spotkanie muzyczne zespołu ||ALA|MEDA||, znanego z intensywnych i euforycznych koncertów, prezentującego jedyną w swoim rodzaju tropikalno-industrialną mieszankę, w której awangarda spotyka się z muzyką taneczną, a zaawansowana muzyka elektroniczna sprzęgnięta jest z frenetyczną grą żywej sekcji rytmicznej, oraz Noumsa Dembele, wybitnego muzyka i multiinstrumentalisty z Burkina Faso, grającego głównie na korze, którego muzyczna przygoda rozpoczęła się w wieku 3 lat, gdy po raz pierwszy sięgnął po afrykańską harfę ngoni.
Projekt ma charakter międzynarodowy i opiera się na partnerskiej współpracy artystów z Polski i Burkina Faso. Efektem jest oryginalny język muzyczny, w którym technologia spotyka się z pierwotnym rytmem i melodyką, a wymiana międzykulturowa staje się rzeczywistym doświadczeniem artystycznym, nie tylko formalnym spotkaniem kultur – przestrzeń dialogu wykraczającego poza konwencję world music.
Noums Dembele rozwija współpracę na różnych płaszczyznach muzycznych, grając z zespołami wykonującymi muzykę afrykańską (Faso Tamala, Moribaya), ale też z formacjami eksperymentalnego rocka (m.in. Hizbut Jamm prowadzoną przez Raphaela Rogińskiego). Grupa ||ALA|MEDA|| od 2022 roku realizuje przedsięwzięcie „Spectra” – oryginalną reinterpretację tradycyjnych i nowoczesnych rytmów Afryki i Ameryki Południowej, łączącą gqom, free jazz, UK bass, krautrock, IDM, post-industrial i batidę w jedną różnicującą się całość.
Chris Pitsiokos (US/DE) >>>19.09 | Zamek Ujazdowski
Urodzony w Nowym Jorku, dziś mieszkający w Berlinie saksofonista, kompozytor, improwizator, pisarz i organizator. Nigdy nie interesował się gatunkową klasyfikacją, choć jego muzykę opisywano jako noise, jazz, free jazz, musique concrete, muzykę improwizowaną, art rock, new music, sound art, brutal prog czy muzykę elektroakustyczną.
Jako lider i solista koncertował w Azji, obu Amerykach i Europie – na festiwalach takich jak Sapporo International Arts Festival, Moers Festival, Jazz Jantar (Polska), Jazz Festival Lima, Wels Unlimited Music Festival, Jazz Festival Saalfelden, Meteo Mulhouse Festival, Jazz Cerkno czy The Observatory w Singapurze. W Nowym Jorku jego muzyka była prezentowana w Roulette Intermedium, ISSUE Project Room i podczas rezydencji w The Stone. Jego teksty ukazywały się w Arcanie (pod redakcją Johna Zorna) oraz w japońskojęzycznej książce o Kaoru Abe. Prowadzi solowe recitale saksofonowe, ewoluujący projekt audiowizualny „Irrational Rhythms and Shifting Poles”, zespół CP Unit oraz długoletni duet z Otomo Yoshihide. Współpracował m.in. z Axelem Dörnerem, Keijim Haino, Mazenem Kerbajem, Tonym Buckiem, Nate’em Wooleyem, Peterem Evansem, Chrisem Corsano i Tyshawnem Soreyem.
Nagrał około 40 albumów jako lider lub współlider. Jako organizator zrealizował ponad 100 koncertów niezależnie w Nowym Jorku (2013–2022), a po przeprowadzce do Berlina współkurował program Sowieso (2022–2023) i współzałożył scenę Richten25 oraz stowarzyszenie Odamusic e.V. (2024). W 2025 roku założył Hard Listening Festival – festiwal muzyki i nie-muzyki poszukującej w Berlinie.
Ecko Bazz + STILL (UG/IT) >>>19.09 | Narocz 13
Od czasu swojego zapalającego debiutanckiego albumu „Mmaso” (Hakuna Kulala), ugandyjski raper zaangażowany politycznie i akrobatyczny MC Ecko Bazz szybko zdobył międzynarodowe uznanie. Jego styl to amalgamat nadnaturalnej intensywności tracka, demonicznego nu-dancehallu i politycznie naładowanej poezji w języku luganda, poruszającej tematy przemocy, religii i biedy w ugandyjskich slumsach. Wykonawca swobodnie przechodzi między trzeźwymi prawdami a hiperaktywnymi krzykami, rapując na bitach Debmastera, Slikbacka i brytyjskiego producenta PQ.
Na tej trasie Ecko Bazz łączy siły z długoletnim współpracownikiem – mediolańskim producentem i artystą wizualnym STILL (szef Hundebiss Records, znany też jako Dracula Lewis). Praktyka STILL definiowana jest przez unikalne, nomadyczne podejście, przekształcające się przez lokalne światy dźwięku i obrazu. Współzałożyciel Invernomuto (wraz z Simone Bertuzzim), wydawał muzykę pod różnymi pseudonimami, zadebiutował jako STILL na wytwórni PAN w 2018 roku.
Everything is Psychedelic (UK) >>>18.09 | Hydrozagadka
Wspólny projekt birminghamskiego MC Tony’ego Bontany i bezimiennego londyńskiego producenta psychedelic ensemble. Ich debiutancki album „The Beautiful Malaise”, uznany przez magazyn The Wire za jeden z 50 najlepszych albumów 2025 roku, zdobył natychmiastowy rozgłos dzięki unikalnemu połączeniu hip-hopu z filozofią no wave, industrialnym brzmieniem i punkową surowością.
feeo (UK) >>>18.09 | Hydrozagadka
feeo to solowy projekt wokalistki, autorki tekstów i artystki Theodory Laird. W sercu projektu leżą pieśń i opowieść – poprzez produkcję, performans i słowo pisane feeo umieszcza hiperosobiste narracje w politycznym i społeczno-kulturowym pustkowiu współczesnego Londynu.
Debiutancki album feeo, „Goodness”, wydany przez AD 93 w październiku 2025 roku, to otwarty, impresjonistyczny zbiór drone’u, ambientu, eksperymentalnej elektroniki, improwizacji i minimalistycznej muzyki tanecznej. Rozświetlony zapierającym dech wokalem i niesamowitą poetyką, poprzez zmienne formy i głosy, feeo eksploruje wciąż ewoluujący kontrapunkt między połączeniem a izolacją, miastem a naturą. Artystka opisuje album jako „eksplorację jednoczesnych, lecz przeciwstawnych stanów bycia; ciemności i światła, niejawności i widoczności, a przede wszystkim samotności i wspólnoty”.
Poza feeo, Laird tworzy połowę duetu Crosspiece z basistą Caiusem Williamsem i jest członkinią GRAIN Residency – rezydencji poświęconej muzyce improwizowanej i eksperymentalnej. Album „Goodness” trafił na listy najlepszych wydawnictw roku Pitchforka i DJ Mag oraz zdobył wyróżnienie „Best New Music” Pitchforka.
GORZ (CH) >>>18.09 | Hydrozagadka
GORZ to duet w składzie Lara Alarcón (Argentyna) i Cyrill Ferrari (Szwajcaria). Hipnotycznym show duet buduje elastyczność w brzmieniu, złożoność w formacie i świeży szał, wnosząc na scenę dramat, ironię i intensywność. Zrodzony z potrzeby wykonywania głośnego, czasem prymitywnego zestawu riffów, zniekształceń i skręconego wokalu, GORZ używa czułości jako broni, krzyku jako pieszczoty, a głośności jako poduszki, by zamieszkiwać surowy, agresywny i przemocowo uroczy świat.
Duet nieustannie koncertuje po całym świecie – odwiedzili sceny w Indonezji, Japonii, Brazylii, Argentynie, Chile, Peru, Kolumbii, Meksyku, Szwajcarii, Belgii, Niemczech i Polsce, występując na festiwalach takich jak Bad Bonn Kilbi, Toxoplasmose, Musica Estranha, Jogja Noise Bombing czy Buenos Aires Noise.
Grischa Lichtenberger & Qba Janicki (PL/DE) >>>17.09 |Przestrzeń Muzyki Współczesnej Hashtag Lab
Grischa Lichtenberger i Qba Janicki działają jako duet na przecięciu cyfrowej precyzji i improwizowanego performansu. Ich twórczość porusza się między zaprogramowanymi strukturami a praktyczną spontanicznością, czerpiąc z eksperymentalnej muzyki klubowej, praktyk elektroakustycznych i współczesnej sztuki dźwiękowej. Korzystając z różnorodnych konfiguracji – w tym cyfrowej i analogowej elektroniki, wzmocnionych instrumentów akustycznych, interfejsów mechanicznych i systemów sprzężenia zwrotnego – budują gęste warstwy rytmu i tekstury, które oscylują między kontrolą a przypadkiem. Ich współpraca opiera się jednorodności, preferując dialog, w którym indywidualne podejścia pozostają odrębne w ogólnej tkance dźwiękowej. Momentami ich brzmienie nawiązuje do kanciastości post-punku, rytmicznej fragmentacji abstrakcyjnego hip-hopu lub introspektywnej głębi współczesnego jazzu. Ostatecznie jednak ich muzyka zajmuje przestrzeń mniej zdefiniowaną przez odniesienia, a bardziej przez eksplorację – naznaczoną subtelnym napięciem, dynamicznym tempem i wspólną wrażliwością na dźwiękowe szczegóły.
Hydrahelia (Tim Dahl & Azumi OE) (US/JP) >>>19.09 | Narocz 13
Hydrahelia to eksperymentalny duet muzyczno-taneczny z Nowego Jorku w składzie Tim Dahl i Azumi OE. Oboje uznani za przełomowe osiągnięcia w swoich dziedzinach, po raz pierwszy spotkali się w 2020 roku podczas performansu w Ideal Glass w East Village, co zapoczątkowało elektryzującą, wciąż trwającą współpracę.
Azumi OE, urodzona w Kioto, szkolona w butoh od najmłodszych lat, wykorzystuje kostium, światło i taniec do eksploracji tematów represji i tabu, często testując siebie i publiczność w wizceralnych performansach przekraczających granice ciała. Tim Dahl, urodzony w Chicago, wykorzystuje wokal, gitarę basową i przetworzony mikrofon, tworząc unikalny świat dźwiękowy rozwijany przez ponad 30 lat – koncertował z artystami tak różnorodnymi jak Lydia Lunch, Child Abuse i Yusef Lateef, a także występuje solo, radykalnie zacierając granice instrumentarium i gatunku.
Krallice (US) >>>11.10 | Hydrozagadka
Krallice to amerykański zespół black metalowy z Woodhaven w Queens (Nowy Jork), założony w 2007 roku przez Colina Marstona (Behold… The Arctopus, Dysrhythmia, Gorguts) i Micka Barra (Orthrelm, Ocrilim). W 2008 roku skład uzupełnili basista Nick McMaster i perkusista Lev Weinstein. Zespół wydał piętnaście albumów studyjnych i trzy EP-ki, w tym najnowszy „Inorganic Rites” (2024) – opisywany jako jedno z najbardziej odkrywczych wydawnictw ich kariery.
Krallice uznawany jest za jeden z najważniejszych zespołów współczesnego black metalu – łączy techniczną, progresywną strukturę z elementami muzyki elektronicznej i ambientowej. Ich dyskografia obejmuje uznane przez krytykę albumy „Dimensional Bleedthrough” (2009), „Diotima” (2011), „Years Past Matter” (2012), „Ygg Huur” (2015) i „Wolf” (2019). Zespół stylistycznie porównywany bywa do Weakling, Wolves in the Throne Room i Gorguts.
Meril Wubslin (CH) >>>20.09 | SPATiF
Skład: Christian Garcia-Gaucher (gitara, wokal, dźwięki, teksty), Eloise Ledent (wokal, SPD-SX), David Costenaro (perkusja, SPD-SX)
Belgijsko-szwajcarska grupa muzyki współczesnej, opisywana czasem jako lo-fi/folk/scifi/psych/trance, założona w 2010 roku przez Christiana Garcię-Gauchera (BE/CH). Debiutancki album, „-1-”, ukazał się w 2010 roku na wytwórni Saiko.
Początkowe koncerty odbywały się w minimalistycznym, folkowym, lo-fi duecie z pomocą Valérie Niedeoest – dwie gitary i zharmonizowane głosy. W 2015 roku dołączył perkusista Jérémie Conne, dodając mocy i rytmicznego bogactwa. Improwizacja i repetycja to kluczowe elementy koncertów zespołu – utwory trwające na płycie 5 minut potrafią na koncertach rozciągnąć się do dwudziestu i więcej.
W 2016 roku ukazał się drugi album, „Sinon” (Cheptel Records) – od tego momentu wszystkie teksty są po francusku. Po spotkaniu z Cyrilem Yeterianem, założycielem wytwórni Bongo Joe, zespół związał się z tym labelem, wydając w styczniu 2021 roku album „Alors quoi”, przyjęty entuzjastycznie przez prasę międzynarodową (Grecja, Australia, Izrael, Rumunia, Hiszpania, Niemcy, Francja, Anglia, Polska i obie Ameryki), co zaowocowało trasą koncertową obejmującą m.in. Le Guess Who? Festival w Utrechcie.
Latem 2023 roku nagrano czwarty album w Londynie, przy udziale Kwake Bassa (współpracownika Kae Tempest, Tirzah, Coby Sey, Miki Levi). Po zmianie perkusisty (obecnie David Costenaro, Secte, Tat2noisact) album „Faire ça” ukazał się 1 marca 2024 roku nakładem Les disques Bongo Joe.
Mopcut feat. MC Dälek (INT) >>>17.09 | Pardon, To Tu
Skład: Lukas König (perkusja), Audrey Chen (głos, syntezator), Julien Desprez (gitara elektryczna), Moor Mother (głos, elektronika), Will Brooks a.k.a. MC Dälek (głos, elektronika)
Czy to noise? Jazz? Free improv? Rock’n’roll? Minimalizm? Sound art? Punk? Trzeci pełnowymiarowy album Mopcut to ich najbardziej rozbieżna, najbardziej gatunkowo płynna wypowiedź – album, który przemyka złośliwie przez scenę eksperymentalną, pożerając jej innowacje i odrzucając wszelki wzniosły konceptualny tłuszcz. Z gościnnym udziałem awangardowego rapera MC Dälek, filadelfijskiej poetki i aktywistki Moor Mother oraz cenionej turntablistki i kompozytorki Mariam Rezaei, „RYOK” przelewa się między różnymi, powiązanymi ze sobą ruchami, wciąż mutując i odradzając się w tym procesie.
Mopcut to międzynarodowe trio złożone z eksperymentalnej wokalistki i muzyczki elektronicznej Audrey Chen, jednego z najbardziej uznanych perkusistów Europy Lukasa Königa oraz francuskiego ekscentryka gitarowego Juliena Despreza. Ich zdolność do improwizacji przekracza wszelkie ograniczenia gatunkowe – energetyczne, wściekłe numery oscylują między nieokiełznaną wolną ekspresją a okiełznanym, zwartym noise’em. Zespół miał premierę na donaufestival w Krems (Austria) w 2018 roku.
Nari (Soojin Chang and Sam Karugu) (INT) >>>20.09 | SPATiF
Soojin Chang to koreańska niebinarna artystka performatywna, filmowczyni i badaczka mieszkająca w Glasgow, działająca międzynarodowo. Wykorzystując ciało jako technologię transmutacji (nie)widzialności, praktyka Chang odzwierciedla kolonialne dziedzictwo i międzygatunkowe zależności – rytualne eksperymenty badają hybrydowe ontologie.
Sam Karugu to muzyk, producent i DJ z Nairobi, eksplorujący granice dźwięku między noise’em, grindcore’em, punkiem, industrialem, breakcore’em, ambientem i muzyką tradycyjną Afryki. Samouk w większości, choć studiował dźwięk i media filmowe, traktuje muzykę jako medium performatywnych rytuałów łączących go z publicznością. Współtworzy m.in. duety Duma (z Martinem Kanją / Lordem Spikeheartem), Nari, Systemes Bordeliques i Usura.
Nari to wspólny projekt Chang i Karugu, wykorzystujący nagrania terenowe i sonic practice Chang w połączeniu z noise’owym, rytualnym podejściem Karugu.
Nagi Gianni (CH) >>>18.09 | performance | Turnus
Praktyka artystyczna Nagi Gianni bada formy, ruchy i reprezentacje ciała. Poprzez rzeźbę, instalację i performans stawia pytania o kondycję ludzką, jej wrażliwość i alienację w konfrontacji z innością. Metamorfoza staje się przestrzenią emancypacji, redefiniującą relację między tym, co intymne, a tym, co zewnętrzne, między życiem wewnętrznym a widzialnością. Jego rzeźby, powstające z odlewów i fragmentów ciała, uchwytują napięcia i pozycje, wchodząc w dialog z żywym ciałem podczas performansów. Maski i protezy przesuwają granice ciała, otwierając możliwości jego mutacji.
Jego prace prezentowane były w Szwajcarii i za granicą, zarówno w centrach sztuki i niezależnych przestrzeniach artystycznych (Centre d’Art Contemporain Geneve, Zabriskie Point, Espace Labo Geneva, Museum Tinguely w Bazylei, Cité Internationale des Arts w Paryżu, Fondazione Bally w Lugano, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, Elizabeth Garden w Nowym Jorku), jak i w teatrach (Arsenic w Lozannie, Théâtre de l’Usine w Genewie) oraz na festiwalach (Festival Antigel, Loftas Fest w Wilnie, Bienále Budapeszt).
OSMIUM (INT) >>>15.09 | Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Lutosławskiego
Osmium to współpraca między oscarową islandzką kompozytorką i wiolonczelistką Hildur Gu.nadóttir, Jamesem Ginzburgiem (emptyset, Subtext), Rully Shabarą (Senyawa) oraz nagrodzonym Grammy producentem i projektantem dźwięku Samem Slaterem.
Wykuwając wypalone, elektroakustyczne pejzaże dźwiękowe z metalicznymi dronami, kolczastymi rytmami i biomechanicznymi wokalizacjami, debiutancki album Osmium (Invada, 20 czerwca 2025) opiera się jakiejkolwiek stałej wizji przyszłości. Zamiast tego kanalizuje lepki, niekonwencjonalny przepływ dźwiękowej spekulacji – tląc się echami dawnych przeszłości, zmierzając ku niestabilnej granicy losu.
Napędzany pytaniami o relację między człowiekiem a maszyną, tradycją a postępem, indywidualną a zbiorową ekspresją, Osmium kieruje swoją głęboką wiedzę ekspercką w zestaw dalekowzrocznych interrogacji dźwiękowych. Muzyka czerpie z folku, doom metalu, XX-wiecznego minimalizmu, industrialu i ekstremalnego noise’u, nigdy jednak w pelni nie osiadajac w żadnym gatunku.
The Necks (AUS) >>>16.09 | Pardon, To Tu
Skład: Chris Abrahams (fortepian), Tony Buck (perkusja), Lloyd Swanton (kontrabas)
The Necks to jeden z wielkich kultowych zespołów Australii. Chris Abrahams, Tony Buck i Lloyd Swanton tworzą razem chemię, która wymyka się ortodoksyjnym opisom. Rozbudowane utwory, powoli rozwijające się w hipnotyzujący sposób, często podszyte natrętnym, głębokim groove’em – osiemnascie albumów The Necks wytrzymuje wielokrotne odsluchy. Pozorna prostota ich muzyki za każdym razem odsłania nowe uroki. Nie do końca awangardowa, nie minimalistyczna, nie ambientowa, nie jazzowa – muzyka The Necks jest dziś prawdopodobnie unikalna na świecie.
Rully Shabara & Bartosz Radzikowski AV (ID/PL) >>>19.09 | Muzeum Sztuki Nowoczesnej
Rully Shabara & Bartosz Radzikowski AV to spotkanie głosu i obrazu. Iindonezyjski wokalista, mistrz rozszerzonej techniki wokalnej i współtwórca duetu Senyawa, improwizuje w czasie rzeczywistym z cyfrowym surrealizmem Bartosza Radzikowskiego, którego surowe tekstury, generowane cyfrowo formy i syntetyczne światło budują wizualny odpowiednik głosu wykraczającego poza to, co ludzkie. Performance powstaje na żywo, bez wcześniej ustalonej partytury – dźwięk i obraz reagują na siebie nawzajem, tworząc jednorazowy, niepowtarzalny seans audiowizualny.
Ryosuke Kiyasu (JP) >>>18.009 | Hydrozagadka
Ryosuke Kiyasu to uznany na arenie międzynarodowej solista werbla, aktywny od 2003 roku. Znany z innowacyjnych performansów, jest też perkusistą cenionych zespołów, takich jak SETE STAR SEPT, Kiyasu Orchestra oraz Fushitsusha — zespół Keijiego Haino. Jako członek założyciel kanadyjskiej grupy The Endless Blockade wniósł znaczący wkład w globalną scenę muzyczną.
Jego solowa twórczość zdobyła szeroki rozgłos — nagranie z berlińskiego występu z 2018 roku zgromadziło ponad 23 miliony wyświetleń w mediach społecznościowych. O jego twórczości pisały m.in. BBC News i VICE Magazine. W latach 2022–2024 Kiyasu występował na jednych z najbardziej prestiżowych festiwali na świecie, w tym Überschlag Festival 2022 i 2024 (największy na świecie festiwal perkusji klasycznej), Dr. Martens Fest 23, Outsider Art Festival w Finlandii oraz Alternativa Festival w Czechach.
W 2023 roku jego unikalne podejście do gry na werblu zostało zaprezentowane na Edinburgh Art Festival, gdzie zrealizowany przez brytyjskiego reżysera krótki film z jego performansu stał się szeroko komentowanym wydarzeniem. Poza muzyką, twórczość Kiyasu sięga też do świata mody — poprzez współpracę ze szwedzką marką Our Legacy.
Senyawa (ID) >>>18.09 | Hydrozagadka
Skład: Rully Shabara (głos) i Wukir Suryadi (instrumenty własnej konstrukcji, m.in. bambuwakir)
Senyawa to jeden z najbardziej przekonujących na świecie przykładów eksperymentu poprzez muzykę tradycyjną. Splatając indonezyjskie ludowe nastroje z różnymi odmianami współczesnych hybryd gatunkowych, Senyawa od ponad dekady eksploruje nieznane terytoria muzyczne. Ich brzmienie to biegłe, rozszerzone eksploracje wokalne Rully’ego Shabary spotykające się z frenetycznym graniem na skonstruowanych przez Wukira Suryadiego, modernistyczno-prymitywnych instrumentach.
Zespół występował na festiwalach i w klubach na całym świecie: MONA FOMA (Tasmania), Art Basel (Szwajcaria), Café Oto (Londyn), Cryptic Festival (Glasgow), CTM Festival (Berlin), UNSOUND (Polska), Pioneer Works (Nowy Jork) i wielu innych. W 2018 roku zdobyli Green Room Award za najlepszą kompozycję muzyczną i dźwiękową, a w 2017 roku nagrodę Ars Electronica za muzykę cyfrową.
Współpracowali m.in. ze Stephenem O’Malleyem, Yoshidą Tatsuyą, Otomo Yoshihide, Keijim Haino, Oren Ambarchim i Damo Suzuki. Album „Alkisah”, wydany w trakcie pandemii przez ponad 40 wytwórni na całym świecie, został okrzyknięty przez The New York Times nowym globalnym jukeboksem przyszłości przemysłu muzycznego.
> „Głos Rully’ego Shabary i bambuwakir Wukira Suryadiego wykuwają głęboką i ekstremalną dynamikę Senyawy od 2011 roku, ale to dźwięk niosący ze sobą jeszcze inny wymiar ciężaru – taki, którego nie da się zmierzyć.” The Quietus
> „Senyawa działa na poziomie siły natury.” Resident Advisor
> „Jeden z najbardziej intensywnych zespołów koncertowych na świecie.” Red Bull Music Academy
Wukir Suryadi (ID) >>>19.09 | Zamek Ujazdowski (warsztaty + performance)
Wukir Suryadi (ur. w Malangu, 1977) to eksperymentalny muzyk, kompozytor i konstruktor instrumentów muzycznych z Indonezji, uznany na arenie międzynarodowej. Karierę rozwijał w Dżakarcie, na Bali, w Surakarcie i Yogyakarcie, obecnie mieszka w Salatidze (Jawa Środkowa). Poza szeroko znaną rolą projektanta brzmienia legendarnego duetu awangardowego Senyawa, wystawiał i uczestniczył w rezydencjach m.in. w Weltkulturen Museum (Niemcy), STEIM – Studio for Electro-Instrumental Music (Amsterdam), Asian Art Biennial (Tajwan), Kyoto Art Center, The Instrument Builders Project: Circulating Echo w National Gallery of Victoria (Melbourne), Jakarta Biennale 2017: JIWA oraz Biennale Jogja XIII: Hacking Artworks (2015).
Interdyscyplinarna twórczość Wukira konsekwentnie przełamuje granice między rzemiosłem artystycznym, instalacją dźwiękową a ekstremalnym performansem muzycznym, łącząc korzenie miejsca, w którym żyje, z intensywnością nowoczesnego brzmienia industrialnego. Kluczową innowacją Wukira jest tworzenie oryginalnych instrumentów muzycznych z materiałów naturalnych i przedmiotów codziennego użytku – jego ikoniczne wynalazki to m.in. Bambu Wukir, Garu, Industrial Mutant oraz Sustainable Sonic Engine. Zestaw tych instrumentów generuje bardzo kontrastowe spektrum dźwięku – od medytacyjnego po ogłuszającą dystorsję przypominającą ekstremalne instrumenty elektryczne. Jego krytyczna odpowiedź na kwestie środowiskowe przejawia się w funkcjonalnych konstrukcjach z żelaza, części maszyn rolniczych, drewnianych narzędzi kuchennych i bambusa.
Wybrana dyskografia: „T I T I R” (2026), „Banjir Kepentingan” (2025), „The Podium” (2025), „Human Minds” (2025), „Siklus Dan Doa” (2024), „Institutionalized Ritual” (2024), „GEMA (Future Deception)” (2023), „Sopo Ingsun” (2023), „Menolak Tunduk” (2021), „Potro Joyo” (2017, łączący styl neotribalny z tradycyjną muzyką jawajską), „Antara Dapur & Lingkungannya” (2015, pierwszy pełny album), „blue fifty-eight” (2026, kolaboracja z Kenem Ueno)
Yeah You (UK) >>>17.09 | Stroboskop Space
Yeah You to walijski duet ojciec/córka: Elvin Brandhi i Gustav Thomas. Ich spontaniczny dźwiękowy wylew wypluwa nieprzefiltrowaną ludzkość w poszarpane popowe requiem tworzone z rozmaitych narzędzi w stale zmieniających się kontekstach. Wydawali dla Alter, Slip Imprint i Opal Tapes.
> „…absurdalne połączenie rilkeańskiej wzniosłości z wyeksploatowanym EDM… Dziko pomysłowe i szczerze dziwaczne… undergroundowa muzyka w najlepszym wydaniu.” Stewart Smith, The Wire (413)
Yeah You to Gustav Thomas i Elvin Brandhi, ojciec i córka z Walii, ale obywatele świata, z wciąż zmieniającą się logistyką między Wiedniem, Kampalą, Berlinem, Kairem i Newcastle. Improwizowane wyprawy muzyczne i geograficzne stanowią podstawę ich „Kh-art’ Car-art”. Projekt wyrósł z chęci tworzenia w każdej wolnej chwili, z użyciem kompaktowego sprzętu nagrywającego, zamieniając banalne rodzinne przejazdy samochodem w spontaniczne sesje nagraniowe. Duet występował na festiwalach takich jak Sonic Acts, Borealis, Counterflows i Supernormal. Wydali dwa albumy LP, „Id Vendor” i „KRUTCH”, na brytyjsko-berlińskim labelu Slip, oraz kasetę „Vhod” na Alter/Opal Tapes. Od 2013 roku Elvin Brandhi (Freya Edmondes) działa też solo jako poetka, artystka dźwiękowa i producentka. W 2017 roku otrzymała nagrodę PRS Oram Award for Innovative Musicians, z komisją produkcyjną w BBC Radiophonic Workshop, i jest częścią platformy SHAPE 2020.